Mantelzorger? Dat word je niet, dat overkomt je.

echtpaar close up

Mantelzorgers hebben behoefte aan informatie, steun en vooral ook erkenning, zo bleek uit de bijeenkomst die Menzis in december organiseerde in Winterswijk. Veel mantelzorgers weten niet eens dat ze het zijn. "Dat doe je gewoon”, zegt een weduwe uit Lichtenvoorde, die jarenlang voor haar man zorgde.

1 maart 2016

De Lichtenvoordense vertelt:

Mijn man is in juni overleden, ik ben elf jaar mantelzorger geweest. Of eigenlijk drieëndertig jaar, want daarvoor heb ik gezorgd voor mijn schoonvader die bij ons inwoonde. Mijn man heeft een hersenbloeding gehad, open hart operatie, longontsteking, bekkenbreuk – we gingen ziekenhuis in, ziekenhuis uit. Hij had jarenlang intensieve zorg nodig, maar je bent met elkaar getrouwd, dat doe je gewoon.

Pas drie jaar geleden hoorde ik dat ik 'mantelzorger' was. Vanaf die tijd hebben we daarvoor ook een vergoeding gekregen van de overheid, dat kon helaas niet met terugwerkende kracht. Nu de gemeente dit heeft overgenomen, is de vergoeding sowieso minder geworden. Eerst was dat € 200 per jaar, nu nog maar € 25. Maar dat schijnt te verschillen per gemeente. Helemaal duidelijk vind ik dat niet. En als je ziet hoeveel onkosten we allemaal hebben gehad, dat liegt er niet om.

Je merkt dat je niet de enige bent

Toen ze in december de uitnodiging van Menzis kreeg voor de mantelzorgbijeenkomst, twijfelde ze geen moment:

Ik was op dat moment geen mantelzorger meer, maar was toch benieuwd wat ze gingen vertellen. En wie weet, had ik er nog wat aan. Mijn buurvrouw ging mee – ze heeft het allemaal van dichtbij meegemaakt en was erbij toen mijn man stierf. En haar man is ook mantelzorger, op Flierbeek in Lichtenvoorde. 

Ik vond het een fijne avond en heb met meerdere mensen gepraat. Je merkt dat je niet de enige bent. Goed dat Menzis zoiets organiseert.

Het sluipt er heel langzaam in

Heel herkenbaar vonden beide buurvrouwen de theatervoorstelling, waarin twee vrouwen – met een lach en een traan ­­– vertellen over hun rol als mantelzorger.

Wat ik vooral terugzag, is dat het er heel langzaam insluipt. Het begon bij mijn man met z'n hart en gaandeweg kwam er steeds wat bij. En hij had steeds meer zorg nodig. Maar ik redde het wel alleen, ik heb nooit aan niemand hulp gevraagd. Ook niet aan mijn kinderen, die hebben het druk genoeg met hun eigen leven. En ook niet toen ik zelf borstkanker had, die bestralingen deed ik tussen de ziekenhuisbezoeken door. Mijn man was er immers ernstiger aan toe dan ik.

De laatste drie jaar heb ik thuiszorg gehad, twee keer per dag, toen lukte het niet meer alleen. Maar meer hulp heb ik niet gehad, daarvoor kwam ik niet in aanmerking, werd mij verteld. Of ik het nu allemaal anders zou doen? Ik zou niet weten hoe dan. En ik heb er geen spijt van, absoluut niet – nogmaals, dat doe je gewoon.

Lees meer zorgnieuws uit de Achterhoek op menzis.nl/achterhoek

Voor mobiel graag portret weergave gebruiken als u wilt chatten.
Connectie maken
Let op! Op mobiel kan de verbinding verloren gaan, als u een andere app opent of een andere pagina.
Medewerker is aan het typen
Chat reeds actief

U heeft al een chat scherm open in een andere tab. U kunt maar 1 chat venster actief hebben.

Stoppen met chat?

Weet u zeker dat u de chat wilt stoppen?

..

{1}

{2}

Op de website van Menzis worden cookies gebruikt. Dit doen we om het gebruik van de website te vergemakkelijken en om onze website te verbeteren op basis van analyses. We gebruiken ook cookies om u relevante persoonsgerichte inhoud te kunnen laten zien en voor social media toepassingen. Gaat u akkoord? Dan geeft u Menzis toestemming voor het plaatsen van alle soorten cookies. U kunt desgewenst uw voorkeur aanpassen via de link "instellingen". Meer informatie vindt u in onze cookiepolicy