In de serie Uit Balans vertellen vrouwen over hun leven én over hun hormonen. Met in deze column: uitputting die niemand zag, en erkenning die uiteindelijk alles veranderde.
‘Ik kan me niet anders herinneren dan dat ik héél veel bloed verloor als ik ongesteld was. Ik dacht altijd dat dat normaal was—sterker nog, ik dacht dat het gezond was, alsof mijn lichaam zo extra werd opgeschoond. Later bleek hoe ver dat van de waarheid lag. Mijn moeder had ook altijd veel last van haar menstruatie, maar thuis spraken we er weinig over. Pas toen ik mijn diagnose kreeg, zei ik tegen haar: ik denk dat jij vroeger precies hetzelfde had als ik, alleen was er geen etiketje voor.
Inmiddels weet ik dat ik endometriose heb. Maar aan die kennis ging een zoektocht van tientallen jaren vooraf. Het extreme bloeden en de pijn waren niet eens mijn grootste probleem, maar wel: dat ik zoveel ijzertekort opliep dat ik uitgeput raakte. Er waren dagen waarop ik letterlijk niets kon—zelfs douchen werd een project, waarna ik moest gaan liggen om bij te komen. Op vakantie kon ik eigenlijk nooit zwemmen of naar het strand. Ik moest vaak rust nemen terwijl de rest iets leuks ging doen. En op de middelbare school werd mijn uitval en vermoeidheid weggezet als luiheid. Ik zakte van havo naar vmbo en eindigde uiteindelijk op kaderniveau. Ik legde steeds uit dat ik mijn bed niet uit kón. Maar zonder diagnose, en als jonge vrouw, klinkt dat natuurlijk snel ongeloofwaardig.
Toch ben ik blijven zoeken naar een verklaring. Afgelopen lente ging het opnieuw flink mis. Ik heb twee kinderen thuis, er was een vakantie in aantocht— en ik wist niet hoe ik de tijd moest doorkomen. Ik belde de huisarts want met ijzertabletten alleen hield ik mezelf niet op de been. De huisarts verwees me door voor een ijzerinfuus. In het lokale ziekenhuis was de wachttijd zes maanden. Via een zorgadviseur kon ik gelukkig snel terecht in een ander ziekenhuis én bij een doortastende gynaecoloog. In diezelfde periode stuurde mijn zus een artikel over endometriose. Ineens vielen de puzzelstukjes in elkaar.
Endometriose betekent in mijn geval: cystes in of rond de baarmoeder. Ik ben begonnen met de pil om de klachten te temperen. Ik moet eraan wennen, maar het helpt me nu zeker. Opereren kan ook, maar er is altijd kans op terugkeer. Daarom blijf ik ook zelf actief zoeken naar manieren om ermee om te gaan. Nu ik weet wat er speelt, vind ik online veel informatie en herkenning, en dat maakt het absoluut minder eenzaam. Ik let beter op mijn voeding, beweeg veel, en stem mijn dag af op wat mijn lichaam aankan. Dat is elke dag opnieuw aftasten.
Ik ben nu 33, dus reken maar uit: zo’n twintig jaar heb ik rondgelopen met klachten zonder naam. Dat er nu wél een diagnose is geeft erkenning, maar het brengt ook wel wat pijn mee. Om wat het me gekost heeft op school. In kansen op werk. In energie tijdens vakanties of uitjes met vrienden. Ik heb vaak moeten horen dat ik me aanstelde en maar moest doorbijten. Ja - ik ben opgelucht dat er eindelijk erkenning is. Maar ik denk ook best vaak: had ik dít maar eerder geweten.’
Uit Balans is een serie over vijf vrouwen die ieder op hun eigen manier omgaan met hormonale veranderingen. In persoonlijke columns delen zij hoe PMS, cyclus-schommelingen en de perimenopauze hun dagelijks leven beïnvloeden. Zonder taboes - en met veel eerlijkheid en humor. Voor meer herkenning, erkenning én begrip.