In de serie Uit Balans vertellen vrouwen over hun leven én over hun hormonen. Met in deze column: sleutels die je zomaar in de koelkast terugvindt en de troost van een open gesprek.
‘Ja lieverd, jíj bent aan het opbloeien, en mama schrompelt ineen als een pruim.’
Ik stond met mijn dochter van dertien in de paskamer. We waren daar samen om bh’s te passen, en opeens was daar dat confronterende maar ook hilarische beeld: die mooie, stralende griet van mij, met een prachtige buste en in de bloei van haar leven, en ik daarnaast met borsten die de afgelopen jaren om onverklaarbare redenen vooral groter en zwaarder waren geworden. We moesten er ontzettend om lachen samen. Om de situatie daar in dat benauwde hokje. Maar ook om dat hele hormonale gedoe waar we ons als vrouwen maar doorheen moeten ploegen.
Maar goed – het begon veel eerder, met kleine pijntjes in mijn gewrichten en mijn heupen. Ik merkte steeds vaker dat ik geen goede nachten meer maakte. Dat ik namen vergat, en me in sociaal opzicht onzekerder begon te voelen. Ik vergat onredelijk vaak mijn sleutels – de gewone sleutels én de reserve exemplaren – om ze vervolgens in de koelkast, tussen de pakken yoghurt, weer terug te vinden.
Eerst maakte ik een afspraak bij de huisarts, waar ik in huilen uitbarstte en niet veel later zonder duidelijke diagnose weer buiten stond. En daarna besprak ik mijn klachten met een goede vriendin.
‘Suus,’ zei zij, ‘schrijf gewoon álles wat je aan veranderingen opmerkt een tijdje voor jezelf op.’ Dat deed ik. En doordat ik er al podcasts over had gehoord, was daar opeens de uitkomst. Ik was helemaal niet gek aan het worden. Ik was in de overgang beland.
Aanpassingen in wat ik eet en drink hebben de uiterste randjes wat verzacht. Heel veel minder alcohol bijvoorbeeld – maar niet niks meer, want ik wil wel leven. Hormoontherapie op recept van de arts bracht veel meer rust en verbeterde mijn slaap significant. Maar de allergrootste troost kwam uiteindelijk niet van de pillen en het propere eetpatroon. Die kwam van de beslissing om er, anders dan onze moeders en grootmoeders, geen doekjes meer om te winden. Om gewoon te praten over wat er écht met je gebeurt als vrouw, als je in de perimenopauze bent beland.
Ik doe acteerwerk, werk als model, en geef sportklasjes aan een groep fantastische vrouwen. Die onderdelen van mijn leven laat ik niet onder druk zetten door de levensfase waar ik nu doorheen ga. Op woensdagochtend geef ik bootcamp, en als ik dan midden in een oefening niet meer op het woord lunge kan komen, roep ik gewoon heel hard: ‘Even storing, dames – dat zijn de hormonen!’ Met de lach die daarop volgt, valt bij iedereen alle schaamte weg en barst meteen de herkenning los. Sleutels kwijt, sluimerende paniek, bozige buien, mistig hoofd. Bijna alle vrouwen van mijn leeftijd herkennen het. En bijna iedereen ervaart in die openheid een vorm van essentiële troost. Dat je er doorhéén moet, is een feit. Maar dat je er open over mag zijn – dat is een heel nieuw en verzachtend medicijn.
Uit Balans is een serie over vijf vrouwen die ieder op hun eigen manier omgaan met hormonale veranderingen. In persoonlijke columns delen zij hoe PMS, cyclus-schommelingen en de perimenopauze hun dagelijks leven beïnvloeden. Zonder taboes - en met veel eerlijkheid en humor. Voor meer herkenning, erkenning én begrip.